غزل شمارهٔ ۳۲۸۷

برداشت: کوه در بیابان به انگیزه و اشتیاق خود را آماده سفر می‌کند، همان‌طور که خاک با آمدن باران و عبور آب، برای حرکت و تغییر آماده می‌شود.

برداشت: در جهان افرادی هستند که به ظواهر و جلوه‌های خود اهمیت می‌دهند و نگران وضعیت خود نیستند. هر کسی که به نوعی خود را می‌آراید، در واقع توجهی به مسائل دیگر ندارد.

برداشت: ماه شبگرد من وقتی از خانه خارج می‌شود، ماه با هاله‌ای که دور خود دارد به خدمت او می‌آید و کمر می‌بندد.

برداشت: مروارید خالص من، به اندازه‌ای بزرگ است که نهنگ به دنبالش می‌آید؛ در حالی که صدف، که مثل کمر کشتی عمل می‌کند، در میان امواج خطرناک در حرکت است.

برداشت: خاکش را به نور و روشنی دیگران نیازی نیست، هر کسی که به خاطر درد ناشی از عشق تو قلبش را می‌فشارد.

برداشت: از آسمان سنگ می‌ریزد و نمی‌دانم شاید دیگر درخت امید، امروز میوه‌ای بدهد.

برداشت: سخن زیبا و ارزشمند تنها از دل‌های پاک و نیکو بیرون می‌آید، چرا که مانند مروارید که در صدفی تمیز و خالص شکل می‌گیرد، نیکی و زیبایی نیز از مکان‌های خالص و پاک به وجود می‌آید.

برداشت: سخن عشق به آرامی و به طور ناخودآگاه از زبان کسانی که سکوت اختیار کرده‌اند، به وجود می‌آید. در این حالت، آیا ممکن است که سنگی که به شدت ریشه‌دار است، بتواند شعله‌ور شود و پرواز کند؟

برداشت: دشت وقتی به دور تو تنگ می‌شود، چشم بازیگوش تو به طوری به صید می‌نگرد که او را در چنگ خود می‌گیرد.

برداشت: وقتی عمر انسان به طلا و wealth تقلیل نمی‌یابد، چرا باید غنچه‌ها را به هم گره بزنیم و به آن‌ها طلا ببندیم؟ این نشان می‌دهد که ارزش زندگی و زیبایی‌ها در چیزهای مادی خلاصه نمی‌شود.