غزل شمارهٔ ۳۲۸۶

برداشت: صبر در عشق باعث می‌شود دل‌ها به سفر بروند و به مانند کوهی در مسیر جستجوی معشوق استقامت نشان دهند.

برداشت: نور و درخشش زودگذر و قرضی مانند نعل در آتش است که به سرعت محو می‌شود؛ تکه‌ای از خوشبختی و سعادت که مانند ماه در یک شب، بسیار زود از بین می‌رود.

برداشت: شراب و موسیقی برای زنده‌دل‌ها اهمیت ندارد؛ در حالی که نسیم صبحگاهی بر گل‌ها می‌وزد و آن‌ها را شاداب می‌کند.

برداشت: حسن و زیبایی انسان در یک ظرف شفاف، مانند شیشه‌ای است که از نگاه‌ها پنهان می‌ماند و در نگاه دیگران، به صورت پری در می‌آید.

برداشت: آن کس که به جاسوسی و بدگویی دیگران بپردازد، در واقع خود را به خطر می‌اندازد و ممکن است به سرنوشتی ناگوار دچار شود. در چنین روزهای خونینی، او از پشت پرده جریانات ناگوار و تلخ زندگی مطلع می‌شود.

برداشت: عمر من مانند یک آیینه است که در معرض دید عموم قرار دارد و به جای بهره‌مندی از آن، صرف افکار آشفته و ناپایدار می‌شود.

برداشت: سیل نمی‌تواند مانع سفر شود، و هرکس که خم شود، مثل سپر عمل می‌کند.

برداشت: به خاطر بی‌نتیجه بودن زندگی‌ام، قامت من مانند تیر شده است، هرچند که شاخ درختان اگر خم شوند، باز هم میوه‌های خوش‌ثمر به بار می‌آورند.

برداشت: عشق تبدیل به آرزوی در دل عاشق دیوانه‌ام شده است، همچون دیویی که در شیشه‌ای محبوس است و عاشقان را به خود جذب می‌کند.

برداشت: هر جا که کار به شکست و افتادگی بکشد، بال و پر به معنای قدرت و توانایی هم می‌تواند به فراموشی سپرده شود.

برداشت: نقص در بصیرت و دیدگاه می‌تواند باعث شود که فرصت‌های مالی و رفاه در زندگی محدود باقی بمانند و از نظر بینش، فرد نتواند از امکانات surrounding خود به درستی استفاده کند.

برداشت: دل من در حال آرامش است و به خاطر سفر، دیگر از عزیزانم دور می‌شود.