غزل شمارهٔ ۳۲۸۱

برداشت: وقتی که بحث و جدل بالا می‌گیرد، تلاش و توان افراد برای argument کردن بیشتر می‌شود و به نوعی از شدت احساسات و اهمیت موضوع، فشار بیشتری به رگ‌های گردنشان وارد می‌شود.

برداشت: هر کسی که به سخنان دیگران گوش می‌دهد، به راحتی قادر خواهد بود خود نیز به صحبت کردن بپردازد و زبانش باز شود.

برداشت: سخن راست و درست از دل پاک و طبیعی می‌آید، اما اندیشه‌های نادرست به مانند تیر نادرستی است که از کمان کج پرتاب می‌شود.

برداشت: طلای نقره‌ای مانع دیدن حقیقت برای جویندگان آن است و راهی که در پیش دارند، در میان این ریگ‌های روان قرار دارد.

برداشت: غفلت انسان باعث می‌شود که مشکلات و سختی‌ها بسیار بیشتر و بزرگ‌تر به نظر برسند، شبیه به این که وقتی سگ در وقت صبح خوابیده است و موهای سفیدش را می‌بیند، خوابش سنگین‌تر می‌شود.

برداشت: چشمانی که به آینده توجه دارد، نباید به زیبایی‌های فریبنده‌ی بهار دل ببندد، زیرا این زیبایی‌ها به زودی به زوال و خزان تبدیل خواهند شد.

برداشت: جاذبیت دریا به کسانی که از آن بی‌خبرند، توجهی ندارد. در عمق آب، درخشان‌ترین جواهرات در حال چرخش هستند و هر قطره به نوعی در این بازی مشارکت دارد.

برداشت: سنگ‌های کوچک و بی‌ارزش برای کودکان بی‌خبر از دنیا، مانند پرنده‌های خوشحال در کوه و دشت می‌چرخند و بازی می‌کنند.

برداشت: می‌توان فهمید که کسی که به مرکز می‌رسد، مانند پرگاری است که دور جهان می‌چرخد.

برداشت: این لطفی که به من شده را چه کار می‌توانم بکنم؟ زیرا شباهت تو در آینه به وضوح نمایان می‌شود.

برداشت: با گذشت زمان، چیزی که ابتدا کوچک و بی‌خطر به نظر می‌رسید، تبدیل به موجودی بزرگ و خطرناک می‌شود. هر چه زمان می‌گذرد، قوی‌تر و تهدیدآمیزتر می‌شود و در نهایت قدرت خود را نشان می‌دهد.

برداشت: آن که در خواب عمیق است، در جستجوی نشانی از سنگ در بیابان به نظر می‌رسد.