غزل شمارهٔ ۳۲۷۵

برداشت: وقتی به زیبایی نگاه می‌کنم، چشمانم گویا می‌شوند و پرده خواب در اثر شوخی و بازی، مانند آهو از جایش می‌پرد.

برداشت: وقتی حنا که از سفر هند می‌آید، رنگی مانند خون دل به خود می‌گیرد، در آن حلقه مو می‌تواند شبیه مشک شود.

برداشت: آیینه دل ممکن است به خاطر گناه، تیره و کدر شود، اما با حوصله و تلاش می‌توان دوباره آن را پاک و درخشان کرد.

برداشت: کیست که بتواند با تو هم‌سطح شود، وقتی که از شرم، اشک‌هایش مانند مروارید در می‌آید و مانند آب در چشمش می‌جوشد؟

برداشت: زندگی هر انسان به سرعت و زودگذر است مثل حبابی که در آب شکل می‌گیرد و می‌پوسد. اگر کسی درگیر آرزوها و خواسته‌های دنیوی شود، مثل این حباب عمرش را تلف کرده و از بین می‌رود.

برداشت: اگر درآمد ناچیز باشد، برای صاحب سخن سنگین و دردناک خواهد بود، زیرا با کوچکترین ناراحتی، روح و روان او به هم می‌ریزد.

برداشت: کاهلی و تنبلی باعث می‌شود که جان‌ها گرفتار زنگار و آلودگی شوند، اما آب روان و جاری در این جوی، باعث طراوت و تازگی می‌شود.

برداشت: دل تیره و کدر خود را جلا بده که وقتی این آینه صاف و یکدست شود، دیگر دو رویی نخواهد داشت.