غزل شمارهٔ ۳۲۷۳

برداشت: اگر چنین درد و رنجی از آن موهای تیره و زیبا به دل بیفتم، قاعدتاً شانه نیز زیبا و دلنشین می‌شود وقتی که در آن زلف‌های خوش رنگ است.

برداشت: عشاق در نهایت عشق و جستجوی زیبایی، مانند سنگی در دل کوه که با تیشه تراشیده شود، به شکل و صورتی دلنشین در می‌آیند. عشق قادر است حتی سخت‌ترین و زمخت‌ترین چیزها را زیبا و دلپذیر کند.

برداشت: زیبایی بدون حیا، جوانان را جسور می‌کند و خنده‌ی گل باعث می‌شود که چیدن آن برای دیگران آسان‌تر شود.

برداشت: سخن عشق می‌تواند بر دل‌های غمگین تأثیر بگذارد، همان‌طور که اگر مرده‌ای در قبر ممکن است با گوش دادن به نصیحتی دوباره زنده شود.

برداشت: در پیری و کهنسالی، اگرچه چیزهای دنیوی و مادی بی‌اهمیت به نظر می‌رسند، اما همچنان رغبت و حرص برای به‌دست آوردن آن‌ها افزایش می‌یابد. مانند خاری که هر چند خشک شود، اما اثرش باقی می‌ماند.

برداشت: عمر کسانی که در خواب غفلت هستند، به سرعت به پایان می‌رسد؛ زیرا وقتی باران و سیل سنگین می‌شود، به سرعت جاری می‌شود.

برداشت: هر کسی که در برابر سخنان ناامیدکننده و سرزنش‌های دیگران ساکت بماند و از آن دوری کند، از آسیب‌های آن در امان خواهد بود. گلچینی که در گلشن بسته‌ای وجود دارد، باز هم نمی‌تواند رنگ و بویی از زیبایی‌ها بگیرد.

برداشت: عشق و انتظار تو چنان در من بی‌قراری ایجاد کرده که انگار در دریایی غرق شده‌ام، اما وجود تو همچون لنگری است که می‌تواند آرامش و تسکین را به من بازگرداند.

برداشت: اگر کسی با چیزهای کوچک و ضعیف به صلح و آشتی برسد، می‌تواند به موفقیت‌های بزرگ و درخشان دست پیدا کند. اما اگر کسی به ثروت و دارایی محدود راضی باشد، در واقع به ارزش‌های واقعی و زیبایی‌های زندگی دست نمی‌یابد.

برداشت: پرنده‌ای که به دنبال رهایی از دام تو باشد، با نقش و طرحی که بر بال و پرش قرار می‌گیرد، به شکل شاهینی خواهد بود.

برداشت: انسانی که خود را از نگاه خویش پنهان کند و به درون خود ننگرد، می‌تواند به حقیقت وجود خداوند پی ببرد و به سوی او راه پیدا کند.