غزل شمارهٔ ۳۲۷۲

برداشت: اگر این خون دل به خاطر آن موی مشکی باشد، شانه هم دست در آن موهای زیبا می‌برد.

برداشت: چشم تو مانع از شوخی و بازی شده است و نمی‌توان در خواب آغوشی آرام گرفت؛ مانند اینکه در ابرهای ناپایداری برق و تابش وجود داشته باشد.

برداشت: ای دلبر زیبا و شوخ، تو به قدری جذابی که می‌ترسم با هر نگاهی به تو، دلم بی‌قرار و پریشان شود و شکوه و زیبایی زلف‌های تو را از دست بدهم.

برداشت: جوانان به دلیل طمع و حرص زیاد، همچون خارهای خشک شده هستند که وقتی کهنسالان از سر غفلت می‌خندند، این خارها به راحتی آسیب‌پذیر می‌شوند.

برداشت: مردم به شدت منتظرند و آرزو دارند تا زمانی که خون دشمنان به دست تو ریخته شود و تیغت به رنگ خون درآید.

برداشت: اگر زیبایی صورت خوبان به دلیل شراب باشد، پس شراب از صورت تو نیز رنگی می‌گیرد.

برداشت: چشم خورشید وقتی به تو خیره می‌شود، جهان از تماشای زیبایی تو روشن و مانند شرق می‌گردد.

برداشت: این بیت به این معناست که هنگامی که دل انسان سنگین و پر از غم شود، دیگر نمی‌تواند از کسی یا چیزی انتظار داشته باشد. زیرا مثل کوهی که بار سنگینی دارد، دلی که غمگین است نیز نمی‌تواند به راحتی و آزادانه حرکت کند. در واقع، وقتی که غم زیاد می‌شود، انسان به نوعی بی‌حرکت و در مقابل مشکلات، دچار روکود می‌گردد. گردباد غم نمی‌گذارد که آن شخص به سمت آرامش و سبکی برود.

برداشت: کسی که در خواب و غفلت باشد، به جایی بزرگ و والایی نمی‌رسد. انسان خودبین و خودخواه نمی‌تواند به حقیقت‌هایی بزرگ دست یابد، بلکه باید با نگرش به خدا و حقایق بالاتر نگاه کند.