غزل شمارهٔ ۳۲۶۶

برداشت: دل ما چه زمانی از درد خالی می‌شود و آرام می‌گیرد؟ این نه مثل ابری است که با وزش باد متلاطم شود.

برداشت: آنجا که زیبایی و نور چهره یوسف جهان را روشن می‌کند، زمانی خواهد بود که برادرانش به خاطر اشتباهشان دچار عذاب ضمیر و پشیمانی خواهند شد.

برداشت: صبر کن بر اشتیاق و حرارت وجودت ای کسی که دلت پر از خواسته‌هاست، چرا که وقتی دل آرام شود و به حالت سکون برسد، مانند آبی زلال و خنک خواهد بود که زندگی را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: یاد کردن از چهره زیبای تو، واقعاً جادویی است که می‌تواند غم‌ها و دل‌تنگی‌ها را از بین ببرد و جای آنها را با زیبایی و خوشبویی پر کند.

برداشت: یک روز، مانند یک سنگ‌پرتابی که از وزن سنگ آزاد شده و پرواز می‌کند، تو نیز باید از خواب سنگین خود بیدار شوی و با نگاهی بازیگوش و شاداب به زندگی نگاه کنی.

برداشت: اگر مروان، به خاطر سخنان تند و گزنده‌اش زخم زبان بزند، تو نباید نگران باشی. بلکه باید به اندوختن توشه‌ات برای سفر ادامه دهی، زیرا در این راه ممکن است با موانع و مشکلاتی همچون خار مغیلان مواجه شوی.

برداشت: گلستانی ایجاد شده است از خواب آشفته دنیا. چه زمانی این خواب آشفته به پایان خواهد رسید و بیداری آغاز خواهد شد؟

برداشت: چشمی را می‌بینی که مانند آیینه، بی‌نظم و پراکنده است، هیچ راه حلی وجود ندارد که او را در سردرگمی و حیرت قرار ندهد.

برداشت: هر کس که نگران خود باشد و به خود بپردازد، بیشتر از آنچه که به دیگران اهمیت می‌دهد، به مشکلات خود دچار می‌شود.

برداشت: هیچ ممکن نیست که یک مور از تنگی و محدودیت خارج شود، حتی اگر سلطنت سلیمان هم نصیبش شود.

برداشت: اگر مژه‌ات را به طرف من بپیچانی، می‌توانی اشک‌هایم را به زحمت به سوی دریا بفرستی، اگر دست‌های نرم و لطیف تو مانند مرجان باشد.

برداشت: غم منصور نشان‌دهنده‌ی عشق و اشتیاقی است که در دل وجود دارد، به طوری که این عشق موجب می‌شود سرِ منصور به آرامش و ثبات برسد.

برداشت: یک روز می‌توانی بوسه‌ای به لب ساحل بزنی که در آن زمان، درختان و علف‌ها به بازیچه‌ی طوفان تبدیل شوند.

برداشت: حکمت این بود که صائب در این سفر و گردش، دلش روزی به دیدن صفاهان تنگ شود و تشنه ملاقات آنجا باشد.