غزل شمارهٔ ۳۲۶۵

برداشت: وقتی کسی به یاد تو بخوابد و از خیال تو آشفته شود، در نظرش شب‌ های تار و زلف‌ های تو شبیه گل‌ های خوشبو و معطر می‌ شود.

برداشت: دل من از جمع دوستان پریشان و آشفته می‌شود، مانند سی تکه که در میان هم ریخته و بی‌نظم هستند.

برداشت: پرنده‌های خوش‌خوان می‌توانند به صورت آزادانه در فضای بی‌نهایت پرواز کنند، به شرطی که در مسیر مشخصی حرکت کنند و از قوانین بهره‌مند شوند، تا رشد و شکوفایی تو نیز به زیبایی امکان‌پذیر باشد.

برداشت: هر کس که بخواهد با زلف کسی بازی کند و از آن دست بزند، زخم‌های زیادی بر روی دستش نمایان خواهد شد.

برداشت: دست نوازش‌گر به دل ما آرامش می‌بخشد، حتی اگر دریا آرام باشد و مرجان می‌سازد.

برداشت: چهره‌ای که زود به سرسبزی می‌رسد، به باد می‌سپارد، و این برای پسته‌ای که قرار است سرزنده و شاداب شود، رحمتی است.

برداشت: بوسه‌ای که به دزدی به دست می‌آید، دزدی جالب و خوش‌یمنی است، چون اگر دوباره آن را پس بگیرند، ارزشش دو برابر می‌شود!

برداشت: از دیدن زیبایی تو شگفتی در دل صائب بیشتر شد، حتی اگر طوطی هم زبانش را بلد باشد، نمی‌تواند زیبایی تو را وصف کند.