غزل شمارهٔ ۳۲۶۴

برداشت: وقتی دروازه‌ای باز می‌شود، قدرت و سعادت از آن خارج می‌شود و به سمت جاهای دیگر می‌رود، درحالی‌که در حالت بسته، این خوشبختی از آن دور خواهد شد.

برداشت: اگر مظلوم به فریاد برآید، تأثیری بر دل ظالم ندارد. در یک خانه تاریک، چگونه می‌شود که دود نمایان شود؟

برداشت: من به صحرا نمی‌روم، زیرا مجنون در دلش آتشی ندارد که به دامن و کمک کسی نیاز داشته باشد.

برداشت: شور و هیجان من باعث شده که کوه‌ها به بیابان تبدیل شوند. چه کسی وجود دارد که به اندازه من دیوانه باشد و بتواند حرکتم را به راه بیندازد؟

برداشت: ساده‌لوحی باعث می‌شود که هر تصویری در آینه به‌وضوح دیده شود و طوطی از آینه‌ی صاف می‌تواند به خوبی صحبت کند و مطلب مورد نظر را بفهمد.

برداشت: به نظر می‌رسد که از خواب عمیق بیدار می‌شوید و با سبکی و طراوت بیشتری به زندگی ادامه می‌دهید. عمر مانند سیلی که به سرعت در حرکت است، به شما یادآوری می‌کند که باید از لحظات خود بهره‌برداری کنید و با شتاب بیشتری به سوی آینده بروید.

برداشت: اگر دایره خوشی و لذت به قدری تنگ شود، مانند این است که پسته در پوستش نتواند بخندد، زیرا در اوضاع سخت، شادی و خنده امکان‌پذیر نیست.

برداشت: به خاطر ارزشمندی غفلت، بستر خوابم را می‌شمارم و اگر خار مغیلان شود، چه فایده‌ای دارد.

برداشت: هرکسی که از داشته‌های خود راضی باشد و قناعت کند، مانند ماه نو می‌تواند در دل خویش نورانی و شاداب باشد، حتی اگر زندگی‌اش به اندازه یک لایه نان ساده باشد.

برداشت: کشتی‌هایی که در طوفان هستند، نمی‌توانند به لنگر تکیه کنند. حالا عشق، چه امیدی می‌تواند داشته باشد که به آرامش برسد؟

برداشت: از داغ دل لاله، احساسات صائب به وضوح مشخص می‌شود؛ زیرا در عمق دل، سیاهی و اندوه می‌تواند از نعمت‌های رنگارنگ و زیبا نیز به وجود آید.