غزل شمارهٔ ۳۲۶۳

برداشت: کسی که تصور می‌کرد زیبایی خط تو از بین خواهد رفت، چگونه می‌تواند به فردای دنیای خورشید اعتماد کند که می‌گوید موجودیتش از بین خواهد رفت؟

برداشت: می‌توان از زیبایی چهره‌ی کسی بهره‌برداری کرد، همان‌طور که پروانه به دور شمع می‌چرخد و از نور آن لذت می‌برد.

برداشت: به نظر می‌رسد که من تنها در عمق دریا زندگی می‌کنم و هیچ جایی برای لنگر انداختن ندارم. تلاش من این است که به ساحل برسم، اما در میان امواج دریا غرق می‌شوم.

برداشت: روح شهدا مانند پرنده‌ای است که به هم پیوسته و متحد شده‌اند و هیچ‌کس جرئت نمی‌کند به دور قاتل بچرخد.

برداشت: من با وجود این که حرف‌های تلخی را در دل نگه داشته‌ام و در ظاهر می‌خندم، نمی‌دانم که آیا روزی کام شیرین من از زهر تلخی‌ها کم خواهد شد یا نه؟

برداشت: به امید آنکه مژگان زیبا و لطیف او همیشه سالم و سلامت بماند! اگر پاها به خاطر دوری از محل زندگی دچار زخم و مشکلاتی شوند.

برداشت: در این شعر، شاعر به تحیر و شگفتی اشاره می‌کند که چگونه شبنم، که خود کوچک و کم‌اهمیت است، می‌تواند چهره‌ی درخشان خورشید را بنگرد. این بیت نشان‌دهنده‌ی تضاد میان زیبایی و نور خورشید و کوچکی و ناچیزی شبنم است. شاعر به نوعی به این فکر می‌کند که چطور می‌توان با وجود این تفاوت‌های عظیم، این دو، یعنی شبنم و خورشید، به هم نگاه کنند و به نوعی به تأمل و تعجب از این وضعیت پرداخته است.