غزل شمارهٔ ۳۲۵۹

برداشت: هر فردی که با دقت و تیزبینی فکر کند، قادر به بیان خوب و مؤثر خواهد بود و می‌تواند موجب پیوستگی و نظم در جمع به مانند گوهر ارزشمند باشد.

برداشت: دیگر تاب تحمل ندارم و اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، ممکن است به جنون برسم. تا کی باید در آن زلف دلبر غرق کنم؟

برداشت: هر کسی که از زیبایی تو آگاه شود، چنان مجذوب و شگفت‌زده می‌شود که تمام هوش و حواسش را از دست می‌دهد.

برداشت: زیبایی در هر نگاه رنگ و جلوه‌ای متفاوت دارد و گفتن دوباره یک حرف جدید امکان‌پذیر نیست.

برداشت: اگر دل‌های زنده و پرشور با هم سخن بگویند، کلامشان ارزشمند و گرانبها خواهد شد، حتی اگر آب در دلشان بی‌ارزش به نظر برسد، می‌تواند تبدیل به گوهر شود.

برداشت: مثل خس و خار در این دریا، خودت را سبک کن تا موج خطر تو را نگیرد و دامن مادر را نلرزانید.

برداشت: شوق پروانه به نور مهتاب بیشتر می‌شود و به شمع هم که حریص است، از دیدار کوثر تشنه‌تر می‌شود.

برداشت: اگر کسی به قناعت روی نیاورد، حتی اگر ثروتمند باشد، در حقیقت بی‌خود است. ممکن است به وسیله طلا و نقره ثروتمند شود، اما واقعی‌ترین ثروت در قناعت و رضایت نهفته است.