غزل شمارهٔ ۳۲۵۷

برداشت: سخن عشق هرگز قابل تکرار نیست؛ همچون دریا که در هر نفس، جهانی جدید به وجود می‌آورد.

برداشت: عشق نیازی به تکرار ندارد، چرا که نمی‌توان بی‌حوصله به عمق دریا بدون گوهر پی برد.

برداشت: هیچ‌کس از دیوانگی چیزی نمی‌گوید که بارها تکرار نشده باشد؛ اما سخنِ عقل آن‌قدر عمیق است که بارها گفته می‌شود و هنوز هم شنیده نمی‌شود.

برداشت: نگاه و توجه عارفانه و تاثیرگذار پیر مغان، از نور آفتاب نیز قوی‌تر و گرم‌تر است. پس چه اهمیتی دارد اگر ما از باده پر شویم و دامن‌مان خیس گردد؟

برداشت: اگر کسی از جنت و نعمت‌هایش یاد کند، در حقیقت کفران نعمت کرده است، اگر چهره‌ی تو را ببیند و نتواند به آن دسترسی پیدا کند.

برداشت: این بیت به زیبایی و جذابیت یوسف اشاره دارد و نشان می‌دهد که به خاطر جذابیت و جاذبه‌اش، افرادی که او را تماشا می‌کنند، تحت تأثیر او قرار می‌گیرند و از خود بی‌خود می‌شوند. در واقع، زیبایی یوسف به قدری قوی است که دیگران نمی‌توانند در برابر آن مقاومت کنند و به دنبال او می‌روند.

برداشت: در آن روز با شادی عمیق از دل، نفس می‌کشم، چون دل داغدار من در محفل تو به شوق می‌افتد و شعلۀ عشق را فرامی‌خواند.

برداشت: یعنی قلبی که برادران یوسف را با طلا نمی‌خرد، از نگاه به تو چشمی پیدا می‌کند که ثروتمند می‌شود.

برداشت: اگر پیر مغان با لطفش مرا به میخانه بکشاند، در نوبت بعدی فرصت دیگری پیدا خواهد شد.

برداشت: زمانی که بخواهم دستم را از گردن مینا جدا کنم، به این معنی است که طوق گریبانم تحت‌تاثیر خطی که ساغر بر دوش من می‌گذارد، خواهد شد.

برداشت: چشم امید من به دو جهان به تو دوخته شده است، صائب، تا ببینم که چه زمانی ملاقاتت برایم ممکن می‌شود.