غزل شمارهٔ ۳۲۵۶

برداشت: آب، چیز خوبی است؛ وقتی که به لب‌های خشکی برسد، می‌تواند آن‌ها را تر کند و دل‌های گرفتار را آزاد سازد. حتی یک قطره آب می‌تواند به ارزشمندترین چیزها تبدیل شود.

برداشت: خارهایی که به لباس ماهی چسبیده، به اندازه فلس‌های آن است. این حالت برای کسی دردناک است که توانایی و ثروت پیدا کند.

برداشت: هر کسی که نتواند به آرامش درونی دست پیدا کند، در هر دروازه‌ای که برود، فقط دچار سردرگمی و تردید خواهد شد.

برداشت: به خاطر ترس و نگرانی خود را نگران نکن، زیرا در دنیای دیوانگان، فضای جنون می‌تواند به منزلی برای مادران آنها تبدیل شود.

برداشت: هر کسی که مجنون تو شود، دیگر نمی‌تواند عاقل بماند. وقتی که عشق تو مانند مشک در وجودش حل شده، بازگشتن به حالت قبلی‌اش ممکن نیست.

برداشت: سری به فرمان بزن و خوب گوش کن، چون امکان ندارد که این دستور را با تأیید بپذیری. شاید حتی با صد تیری که از دو طرف بر می‌آید، وضعیت تغییر کند.

برداشت: وقتی که شیرینی کلام به طور مکرر تکرار شود، به یکباره تبدیل به غم و تلخی می‌شود. بنابراین، اگر هر بار سخنی تلخ و ناخوشایند گفته شود، اثر آن نیز به مرور زمان بر روح و دل می‌نشیند.

برداشت: زمانی که دل انسان پر از غم و اندوه می‌شود، مانند گنجی از گوهرهای باارزش می‌شود. همچنین، وقتی سر از درد و مشکلات سنگین پر می‌شود، به مانند تاجی با عظمت و سنگین در می‌آید.

برداشت: وقتی نامه‌ای از عشق و شوقم به دستت برسد، حتی اگر به نظر خشک و بی‌روح بیاید، مانند کبوتر که پرواز می‌کند، حالتی سرزنده و شاداب به خود می‌گیرد.

برداشت: افراد بی‌حیا به راحتی اقدام به کارهای زشت می‌کنند و در برابر ناهنجاری‌ها احساس شرم نمی‌کنند، حتی اگر در مقابل قدرت و عظمت سکندر قرار بگیرند.

برداشت: اگر شانس و اقبال انسان در خواب باشد، هرگز بیدار نخواهد شد. و اگر چیزی به نام امید یا زندگی به کار نیفتد، چگونه می‌توان آن را با درد و زخم زنده کرد؟

برداشت: خوش باش و راضی باش مانند مردان که به قناعت زندگی می‌کنند، زیرا کسی که از دل خود راضی باشد، حتی اگر نداشته باشد، مانند یک انسان ثروتمند خواهد بود.