غزل شمارهٔ ۳۲۵۵

برداشت: اگر پنبه در گوش من مانند پنبه زیبا و رنگارنگ شود، مستی ناشی از باده گلرنگ به اوج خواهد رسید.

برداشت: اگر گردباد، هوای آشفته‌ای را با خود ببرد، به زودی به نفس‌های خسته و سوخته تبدیل خواهد شد، و اگر غبار دل من به دامن بیابان برسد، آن را در خود خواهد گرفت.

برداشت: روز در دل تاریکی تو به شب تبدیل می‌شود و نفس از لب‌های تو به کدام امید می‌تواند به دل برگردد؟

برداشت: دل از اسرار آفرینش آگاه بود، اما تلاش برای رسیدن به عاقبت ناممکن، همچنان بی‌فایده است.

برداشت: ما به یک نقطه کوچک از چهره او مجذوب شده‌ایم و خوشحالیم که روزی این زیبایی همه وجودش را در بر بگیرد و جلوه‌گر شود.

برداشت: از میان سبزه‌ها، خطی که شبیه به ماه در ابرهای نازک است، با شتاب به بیرون می‌آید و زیبایی حسن را نمایان می‌کند.

برداشت: هر کجا که محبوب من حضور داشته باشد، شمع هم با پوشیدن لباس فانوس، به زیبایی و شعف بیشتری در می‌آید.

برداشت: تا زمانی که آداب عشق زلیخا را تحت تأثیر قرار ندهد، چشمان یعقوب هرگز نمی‌توانند بینا شوند.

برداشت: آبی که ابرها با کراهت به زمین می‌ریزند، به اندازه‌ای غمگین و تلخ می‌شود که از تلخی دریا نیز بیشتر خواهد شد؛ این نشان‌دهنده‌ی آن است که اشک و غم گاهی از سخت‌ترین و تلخ‌ترین لحظات نشأت می‌گیرد.

برداشت: نیروی جاذبه موجب شده است که بلندی‌ها به زمین بیفتند و من از این شیشه‌ای که در دست دارم، به شدت می‌ترسم که بشکند و به تکه‌های کوچک تبدیل شود.

برداشت: درز بسته نمی‌تواند به تأخیر افتادن رزق و روزی مقدر را ایجاد کند و روزی فرزندان به خوبی فراهم می‌شود.

برداشت: انسان‌های ناپاک و بی‌ارزش هرگز به دنبال خواسته‌های خود نمی‌روند، زیرا در تلاش‌هایشان شکست می‌خورند و مانند مگس به راحتی از یک دست به دست دیگر می‌روند.

برداشت: شوق و آرزوهای من مانند آب در زیر زمین به آرامی حرکت می‌کند و ریگ‌های روان را به دنبال خود می‌کشاند.

برداشت: سطح گفتار هر فرد از سکوت او مشخص می‌شود و حقیقت شخصیت او از پشت ظاهرش نمایان می‌گردد.

برداشت: هر کس که دلش پاک و صاف باشد، می‌تواند زیبایی‌های واقعی را از چهره محبوبش دریابد و بی‌واسطه آن را درک کند.