غزل شمارهٔ ۳۲۵۱

برداشت: دل خوشی مانند یوسف نیست که به آسانی پیدا شود؛ همچنین عافیتی که گم شده، دلیلی برای ناامیدی نیست چون ممکن است دوباره پیدا شود.

برداشت: خنده‌ی کبک از بالای کوه، به جنون و دیوانگی ما افزوده است و سنگ کوچکانی که در دست کودکان است، به این حالت ما دامن می‌زند.

برداشت: اگر ترس خونین گل‌های لاله از فضای اطراف کم نشود، دل تیره و تار من از دامن صحرا ناامید و مغموم خواهد شد.

برداشت: آینه‌ای که باطن را نشان می‌دهد، تنها در عالم غیب وجود دارد. دل نمی‌تواند با تدبیر و تلاش خود پاک و روشن شود.

برداشت: دل آشفته و نگران نمی‌داند چطور به یاد بیاورد؟ چه تصوری است که انگار جواهر به صدف برمی‌گردد؟

برداشت: اگر قطره‌ای بتواند به یک موج آرام تبدیل شود، جای تعجب است که دلش بخواهد به دریا وصل شود.

برداشت: در دل بی‌تکلف ما، عقل باعث می‌شود که زیبایی عشق نمایان شود و در این جهان، نادرستی‌ها مانند لکه‌ای بر صفحه سفید زندگی به چشم می‌آیند.

برداشت: رشته‌ای از تجربیات و عبرت‌ها وجود دارد که اگر به آن توجه نکنیم، همچنان در دام نادانی و عدم بینش گرفتار خواهیم ماند. تا چه زمانی می‌خواهیم بدون شناخت به تماشا بپردازیم؟

برداشت: چهره شمع از ضربه‌های پروانه کبود و تار شده است. با چه امیدی ممکن است کسی بخواهد در جمع به زیبایی بپردازد؟

برداشت: قلب من جراحت‌های عمیقی دارد که هیچ درمانی برای آنها وجود ندارد. حتی اگر سوزن عیسی، که به معنای شفابخشی است، در دست باشد، نمی‌تواند این زخم‌ها را ببندد.

برداشت: عشق هیچ‌گاه نمی‌تواند در پرده و حجاب باقی بماند. برای رسیدن به مقام بلند و زیبایی عشق، نمی‌توان در خفا و پنهانی زندگی کرد. عشق واقعی باید آزادانه بروز کند و نمی‌تواند در محدودیت‌ها بماند.