غزل شمارهٔ ۳۲۴۷

برداشت: زمانی که فرصت بیان احساسات و مشکلات ما فراهم می‌شود، همانند آب و هوایی که به نرمی بر پارچه‌ای لطیف می‌افتد، ما نیز به آرامی و با احساسات خود، بار گران را از دوش خود برمی‌داریم.

برداشت: در جایی که گل‌ها و شمع‌ها با زیبایی و نور خود توجه‌ها را جلب می‌کنند، چه کسی به درد و غم دل ما فکر می‌کند؟

برداشت: چشم شراب‌آلود تو ویژگی خاصی دارد که از شدت جذابیتش، آدم را می‌برد و دلتنگ می‌کند. این جذابیت به قدری است که انسان را وادار می‌کند از نزدیکی به آن خودداری کند.

برداشت: در عمق زمین، آسيابی وجود دارد که همواره در حال چرخش است و درون آن آب زنده‌ای قرار دارد که شانس بقای زندگی را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: زیبایی تو مانند نوری است که در سراسر جهان می‌تابد و تنها دل صائب را تحت تأثیر خود قرار نمی‌دهد.