غزل شمارهٔ ۳۲۴۶

این شعر به موضوعاتی چون عشق، درد و آرزو پرداخته است. هر بیت به نوعی به وضعیت‌های احساسی و روحی اشاره دارد. قطره‌ای که در دریا گم می‌شود، نشان از ناچیزی و فقدان دارد. به خواب رفتن فرهاد و آتش لاله، نمادی از عشق و شور و حرارت در دل‌هاست. در ادامه، اشاره به یعقوب و زلیخا وجود دارد که خود نماد دلتنگی و عشق ناتمام است. در پایان، شاعر به آرزوی خود اشاره می‌کند که خواهان رسیدن به مقصدی (نجف) است. در کل، شعر توصیف‌گر احساسات عمیق انسان‌ها در مواجهه با عشق و زندگی است.