غزل شمارهٔ ۳۲۴۴

برداشت: کسی که از زندگی کوتاه خود انتظار وفاداری و پایداری دارد، مثل این است که از طغیانی در دریا، لنگر می‌خواهد و از بادی که در حال وزیدن است، سکون و آرامش می‌طلبد.

برداشت: هر کس به دنبال آسایش در پایان عمر باشد، احمق است که از مشکلات و دردها انتظار آرامش واقعی را دارد.

برداشت: کشتی‌ای که به خاطر درد و غم من به طور ناگهانی دچار مشکل می‌شود، برای جلوگیری از خطرات و بلایای احتمالی، از خدا یاری و راهنمایی می‌جوید.

برداشت: خون ما به کسی ثابت نمی‌شود و به گواهان به راحتی نمی‌تواند اثبات شود، زیرا این خون تحت تأثیر زیبایی و ارزش گرانبهای لباس قرمزی است که به آن تعلق دارد.

برداشت: تمایل به دیدن چهره‌ای دارم که زیبایی‌اش به‌اندازه‌ای است که برای نشان دادن آن، تمام جهان را می‌طلبد.

برداشت: صدف بی‌ارزش در دل دریا گرانبهاست، چنان که دشت دیوانگی به دنبال آبله‌پای خود می‌گردد.

برداشت: کسی که به دنبال رسیدن به عظمت و موفقیت است، از حالت محدود و حقیر خود خبر ندارد و به چیزی کمتر از بلندپروازی و سعادت بزرگ رضایت نمی‌دهد.

برداشت: طمع و سوء استفاده از دیگران هیچ‌گونه توجهی به ملاحظات و آداب اجتماعی ندارد و در هر موقعیتی از هر کسی خواسته و طلب می‌کند.

برداشت: چشم غنی به دست فقیر دوخته شده است و همیشه از درویش دعا می‌خواهد.