غزل شمارهٔ ۳۲۴۳

برداشت: عشق همچنان که وجود دارد، نمی‌توان کنترل آن را به دلخواه و بخواهش سپرد. همان‌طور که نمی‌توان نبض را به دست هر کسی سپرد، عشق هم در دست هر کسی قرار نمی‌گیرد.

برداشت: صدای ناله‌ای که از درد برمی‌خیزد، دل را نمی‌توان به راحتی از شنیدن آن بازداشت، حتی اگر این صدا بی‌هدف و بی‌فایده باشد.

برداشت: هر کسی شایسته درک رازهای عمیق حقیقت نیست و نمی‌توان به هر کسی که چیزی از آن نمی‌فهمد، ارزش و مقام خاصی داد.

برداشت: نسیم صبحگاهی باعث شد که گل‌ها پژمرده شوند، و دل نمی‌تواند به داستان‌های هر کسی که سرد و بی‌روح است، اعتماد کند.

برداشت: یوسف چه کاری می‌تواند بکند اگر در زندان باشد؟ او نمی‌تواند تن خود را به آغوش زلیخا که به خاطر هوسش او را می‌خواهد، بسپارد.

برداشت: عقل و فهم بشری نمی‌تواند به جاهای ناآشنا و دور از حقیقت برود. در این مکان‌ها، ورود کسانی که معمولاً مراقب و ناظر هستند، ممکن نیست و آنجا فضایی آزاد و بی‌دغدغه وجود دارد.

برداشت: ای ساقیِ میکده، تقسیم و قسمت در دست حق است و او اختیار دارد. اگرچه جام نوشیدنی صاف است یا پر از درد، نمی‌توان آن را به کسی پس داد.

برداشت: هرگز نمی‌توان شنیدنی چون شعر صائب را با هوش و ذکاوت خود همچون مگسی شیرین به شکر توصیف کرد.