غزل شمارهٔ ۳۲۳۸

برداشت: دل کثیف و غمی که از آن به زنگ و کدورت تعبیر شده، به راحتی پاک نمی‌شود. مانند این است که گل‌های سبز و زیبا را نمی‌توان با مینا یا رنگ دیگر رنگین کرد. در واقع نشان می‌دهد که تغییرات ظاهری نمی‌توانند عمق دل و جان را تصفیه کنند.

برداشت: شیرینی کلام من از بدشانسی‌ام کمتر نمی‌شود، زیرا شیرینی به‌دست‌آمده از تلخی‌های زندگی مانند طعم تلخ دریاست که هرگز پاک نمی‌شود.

برداشت: کسی که برای زیارت کعبه آماده می‌شود، اما بدون وضو وارد می‌شود، نشان‌دهنده این است که او به دنبال خداست، اما هنوز خود را از آلودگی‌های دنیوی پاک نکرده است.

برداشت: با ناله و زاری نمی‌توان کسی را وادار کرد که او نیز مانند ما یکرنگ و صادق باشد. ناپاکی و دورویی مثل اشک شبنم که بر روی گل زیبای رعنا می‌نشیند، نمی‌تواند زود رنگ ببازد و از میان برود.

برداشت: دل خود را به امیدهای زیاد پر کردم، اما غافل بودم که در چشمه مهربانی آن معشوق زیبا، آبی برای شستن قلبم وجود ندارد.

برداشت: غم‌ها و ناراحتی‌های عاشقان چگونه می‌تواند پاک شود، در حالی که چهره محبوب‌شان به‌طور مداوم در ذهن آن‌ها باقی می‌ماند و هیچ‌وقت از یاد نمی‌رود؟

برداشت: نفس بیهوده در شب‌های تار، صبح را در سوز و گداز می‌سوزد و من که در ظلمت زندگی گرفتارم، نمی‌توانم مانند موسی که فرعون را در برابر نور خود شکست داد، از این تاریکی رهایی یابم.

برداشت: مجنون نتوانست از اندوه عشق لیلی دل بکند، چرا که تاریکی شب‌ها هرگز از دل او پاک نمی‌شود.

برداشت: سالک در حال وضو گرفتن است و از آنجا که به دنیای مادی و وسایل آن توجه کمی دارد، وضوی او کامل نیست، زیرا تا زمانی که دست خود را یکجا نشوید و از همه جنبه‌های زندگی اختلالات را کنار نگذارید، نمی‌توانید به کمال واقعی برسید.