غزل شمارهٔ ۳۲۳۷

برداشت: غبار و آلودگی سنگین از دل جام پر می‌شود و به همین شکل، گرد و غبار راهی خود را به دریا می‌زند.

برداشت: صدف که در دل دریاهای تلخ و ناگوار قرار دارد، با سکوت و آرامش خود، زیبایی و ارزشمندی را به آب می‌بخشد.

برداشت: اگرچه ابروان بخیلان حالتی منفی دارند، اما از آن تلخی نیز گنجی به دست می‌آید. همانطور که اگر آب گوهر را از زهر مار بشوید، همچنان اثر زهر باقی می‌ماند.

برداشت: در دل امید وصال معشوق به شدت گریه می‌کند، اما آیا آرزوها از دل بیمار به آسانی پاک می‌شوند؟

برداشت: فردی که تنها به زیبایی ظاهری و صورت‌پرستی توجه می‌کند، در نهایت جز پشیمانی چیزی به دست نخواهد آورد. مانند فرهاد که با تمام تلاشش، در نهایت از کارش دست می‌کشد و به ناکامی می‌رسد.

برداشت: گریه و غم و اندوه من از سرنوشت بدی که دارم، هیچ وقت فراموش نمی‌شود. مثل این است که سیاهی و تیرگی زندگی‌ام، حتی با وجود آب دریا و زیبا و پاک بودنش، نمی‌تواند شسته شود.

برداشت: در آن باغ به قدری زیبا و دل‌انگیز هستیم که رنگین‌کمان گل‌ها از بلبلانی که شبنم را به‌روی گل‌ها می‌چشم برمی‌خیزد.

برداشت: در این تاریکی، چه کسی جز شمع می‌تواند از پروانه تنها و بی‌کس، با اشک‌های سوزانش، گناه‌های هستی را بشوید؟

برداشت: اگر بر سر مزار من، اشک شوق نریزد، چه کسی داغ عمیق من را که ناشی از جدایی از معشوق است، از دل من پاک خواهد کرد؟

برداشت: کیست که در آن باغ پر از گل، دل آوازخوان‌ها را از غبار سنگین پاک کند؟ در این مکان، گل‌ها با خون خود رنگ و رویی تازه می‌گیرند.

برداشت: نمی‌شود که آسمان را با تیغی که از گرسنگی به وجود آمده، مهربان کرد. آیا آب به زنگار می‌رسد؟