غزل شمارهٔ ۳۲۲۹

برداشت: آیا ممکن است که زلف‌های خرامان تو آرام بگیرند تا من هم از دردهای جان فرسای زندگی رها شوم؟

برداشت: اگر امیدی به وصال معشوقی چون یوسف وجود نداشته باشد، پس چرا باید چشم‌هایمان مانند زنجیری در زندان به انتظار بمانند؟

برداشت: وقتی که همه‌ی تلاش و زندگی‌ام را در راه او خرج کردم، احساس آرامش و راحتی کردم؛ مانند دانه‌ای که در زمین قرار می‌گیرد و باعث می‌شود کشاورز به آرامش برسد و استراحت کند.

برداشت: اگر نمکدان بشکند و شور و آشفتگی در دنیای او به پا شود، آیا لعل و گوهر تو که با نمک پرورده شده است، می‌تواند جانش را آرام کند؟

برداشت: من از نافرمانی‌ام هیچ کاری برنمی‌آید، ولی خوشا به حال کسی که همچون سرو در آغوش آرامش استراحت می‌کند.

برداشت: در آن سرزمینی که کجاوه‌نشان صدای زنگ را می‌سازد، چه کسی می‌تواند از صدای زنگ آرام بگیرد؟

برداشت: اگر طوفان و بی‌نظمی در دنیای ویران آرام بگیرد، ارتباط و پیوند مستحکم بین بدن و روح به وجود می‌آید.