غزل شمارهٔ ۳۲۲۲

برداشت: کسی که زیبایی و وقار دارد، نباید به چیزهای پست و عادی توجه کند. او باید همواره عزت نفس و وقار خود را حفظ کند و به دیگران کمتر وابسته باشد.

برداشت: چشمان مورچگان از خنده او پر از شیرینی شد و دیگر نیازی به تظاهر نماند، اینکه لعل شکر این‌طور باید باشد.

برداشت: آسمان به زیبایی رازی در خواب دارد و قد و قامت جذاب او مانند قیامت می‌درخشد. این چهره زیبا باید به این شکل باشد.

برداشت: دور آسمان به مانند چشمی که به قربانی نگریسته می‌شود، درحرکت و چرخش است و جلوه‌های شگفت‌انگیز آن به همین شکل باید باشد.

برداشت: چشم زخمی نیل رنگی نیست، زیرا آسمان آبی برای زیبایی عزیز مصر کافی نیست. برای داشتن چنین چهره زیبایی، باید به مهارت بیشتری دست پیدا کرد.

برداشت: فرهاد نتوانست چهره شیرین را از نظر دور کند، بنابراین کارفرما باید به این شیوه با ساختار بیستون برخورد کند.

برداشت: دل پر شور من تصور می‌کند که تنها عشق واقعی، همان خیال توست و من، مانند زمردی گرانبها و عاشق، در این حال و هوا باید زندگی کنم.

برداشت: زنی که اثر پاهایش بر روی زمین مانند دریای آتش شده، در طلب توست. این آتش نه از پاهاست، بلکه باید اینگونه باشد.

برداشت: در سرزمین ما دیگر نشانی از گل‌های زیبای لاله نیست و تنها بوی خون به مشام می‌رسد. این سرزمین، دامنش باید به این صورت باشد و خون‌ریزی کند.

برداشت: زن به مثابه‌ای از پرواز و آزادی در کوه قاف است که دل‌های بی‌قرار و وحشی را می‌رباید و از نشانه‌های خود دور می‌کند. چنین موجودی باید اینچنین باشد.

برداشت: دستم را روی دل دیوانه‌ام گذاشتم، و صدای زنگ می‌تواند در دل شوریدگی‌ام مانند دریا باشد. این حالت و احساس باید چنین باشد.

برداشت: دل بیدار صائب از حیرت خواب برنمی‌خیزد. نگاه عاشقان در تماشا این‌قدر جالب و غرق‌کننده است که باید همین‌طور باشد.