غزل شمارهٔ ۳۲۱۸

برداشت: به خاطر هیچ چیز، آن فرشته مانند و زیبا نمی‌آید. چون آه و ناله‌ام از دل نمی‌تواند بیرون بیاید و خود را نشان دهد.

برداشت: نه خبری از پیغام دارد و نه جوابی از نامه‌ای، قاصد من به خاطر شرم و خجالت به آسمان نمی‌تواند بیاید.

برداشت: با یک پیمانه از عمر سپری شده، می‌توان به راحتی از مسیری که رفته‌ایم بازگشت، اما آنچه که از ساقی می‌رسد، درسی بزرگتر و عمیق‌تر از افلاطون را به ما نمی‌آموزد.

برداشت: لبانم در حالت خمیازه و خواب آلود به نظر می‌رسند و در واقع بوسه‌ای با شوق و آرزو در دل دارم. اما در عین حال، از کار من هیچ نشانه‌ای از شادابی و زندگی نمی‌جوشد و از می زیبا و خوش‌رنگ نیز خبری نیست.

برداشت: چگونه می‌تواند آهن از دست آهن‌ربا جدا شود؟ بر روی زمین، ثروت و گنجی به مجرد جذبه و توانایی قارون به دست نمی‌آید.

برداشت: چقدر زیبا و شاداب، جام می از دشت خلوت بیرون می‌آید، مانند اینکه خورشید از میان ابرهای نازک نمایان می‌شود.

برداشت: از هند به ایران می‌آورم بختی بد، صائب، چه بر سر من می‌آید که تقدیر معکوس است.