غزل شمارهٔ ۳۲۱۷

برداشت: راز دل من را هیچ‌کس نمی‌تواند بفهمد، چرا که از عطر گل، نمی‌توان نفس را در سینه حبس کرد.

برداشت: با وجود اینکه من به عنوان یک خاری در این باغ به حساب می‌آیم، اما خنجرهایی که به دیوار می‌خورند به من نمی‌رسند و نمی‌توانند قلب مرا جریحه‌دار کنند.

برداشت: اگر در دامنم دریایی از جواهر باشد، مانند حبابی از چشم من بر آن نگاه نمی‌کنم، زیرا نمی‌توانم به خود ببالم.

برداشت: از خواب بیدار شده‌ام و احساس می‌کنم که از وجود این دنیا به شور و شوق آمده‌ام. جز اینکه چشم‌هایم را بمالم، هیچ کار دیگری از دستم برنمی‌آید.

برداشت: آسمان‌ها به خاطر داغ جنون من ناراحت و درگیر هستند، و من با ظرف کوچک خود نمی‌توانم عشق را به اندازه کافی و به خوبی بچشیم.

برداشت: من را در دنیای بی‌پایان خود، با دیدار تو، مست و مدهوش کردی، اما نمی‌دانی که از حال و احوال مست‌ها فقط لغزش و خطا بر می‌آید.

برداشت: هر جا که بروم، از ریشه‌ام جدا نمی‌شوم و هرگز نمی‌توانم مانند تاکی باشم که به دور نخل می‌پیچد.

برداشت: اگر می‌خواهی از زندگی دنیوی بگذر و بهره‌مند شوی، باید به صبح نورانی و فیض آن نگاه کنی؛ زیرا در غیر این صورت، نمی‌توانی از زیبایی‌های زندگی و لذت‌های آن استفاده کنی.

برداشت: من تمام زندگی‌ام را با یک هدف می‌گذرانم و به این نکته پی برده‌ام که سرنوشت و تقدیر مانند قمار نیست که بتوان به راحتی آن را تغییر داد.