غزل شمارهٔ ۳۲۱۵

برداشت: از ستاره‌ها نوری مانند نور ماه در چشم‌هایم نمی‌تابد؛ زیرا از میان تمام این چشمان، فقط یک دل می‌تواند روشنی را به‌خوبی حس کند.

برداشت: اگر می‌خواهی از خطرات دنیا در امان باشی، باید به خودت برسید و از این اوضاع سخت دوری کنی، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند به راحتی از این مشکلات عبور کند.

برداشت: دل من با بینایی خود نیازی به دیدن نور ندارد، زیرا روشنایی خانه‌ی دل از درون خودم تأمین می‌شود و نیازی به نور بیرونی نیست.

برداشت: ای مسافر، نباید در راهی که به نظر امن می‌آید، بی‌احتیاط باشی. فراموش نکن که حتی حضرت موسی هم بدون عصا در سرزمین ایمن قدم نمی‌گذاشت.

برداشت: در اثر بی‌رحمی، باغبان به من آسیب می‌زند و اگرچه من به چیدن گل مناسب نیستم، هنوز هم دستانم کوتاه است.

برداشت: برای موفق شدن و به نتایج دلخواه دست یافتن، نمی‌توان بدون تلاش و سختی به سادگی از دیگران کمک گرفت. مانند این است که از سنگی سخت، بدون وجود فلز خالص، جرقه‌ای ایجاد نشود.