غزل شمارهٔ ۳۲۱۳

برداشت: تصور و خیال او به قدری عمیق است که هیچ تدبیری از جانب من نمی‌تواند آن را از دل بیرون آورد. مانند این است که هرگز نمی‌توان خار را به سوزن منتقل کرد.

برداشت: اگر در این فضا دور باشی، هیچ صدای ناله‌ای از پرنده‌ای در چمن به گوش نمی‌رسد و از این باغ فقط یک گل پاک و بی‌آلایش نمی‌تواند رویش کند.

برداشت: با تلاش و اراده می‌توان از این دنیای مادی و این خاک به اوج رسید، چرا که بدون کوشش و توانایی، نمی‌توان از عمق مشکلات و چالش‌ها عبور کرد.

برداشت: ای عقل، چرا وقتت را صرف اصلاح من می‌کنی؟ چون چیزی جز عشق از من برنمی‌آید و در این مسیر، هر کاری دیگر بیفایده است.

برداشت: من از تمام مراحل و سختی‌ها گذشتم تا به جایی رسیدم که فکر می‌کنم فقط با نشستن و انتظار کشیدن نمی‌توان به هدف رسید.

برداشت: نور شمع نمی‌تواند به خاطر وجود حجاب‌های مادی بر دل‌های روشن تابش کند و تأثیر خود را بگذارد.

برداشت: مواظب باش که به خاطر سپاسگزاری از عیسی، خود را در شرایطی قرار ندهی که به خطر بیفتی، چرا که خفاش از شرم در روز روشن نمی‌تواند ظاهر شود.

برداشت: مرا از می‌نوشی بر لاله حسادت می‌آید، زیرا تا زمانی که می در جام وجود دارد، از گلزار خارج نمی‌شود.