غزل شمارهٔ ۳۲۱۱

برداشت: غم و اندوهی که در دل من وجود دارد، از عمق وجودم سرچشمه می‌گیرد و نمی‌توانم آن را با چیزی از بین ببرم. حتی اگر بخواهم این خشکی و درد را با آب و زندگی جدیدی سیراب کنم، باز هم دردی از آن کاسته نمی‌شود.

برداشت: شستن جوهر خط از روی تیغ با خون ممکن نیست و به زور نوشیدن شراب نیز نمی‌توان غم را از دل ریشه‌کن کرد.

برداشت: در اینجا، یوسف به خاطر حسادت و رفتار بد برادرانش ناراحتی خود را ابراز می‌کند، اما با این حال متوجه است که این مشکلات و ناکامی‌ها نمی‌تواند بر ارزش او تاثیر بگذارد و او به مقام بالایی خواهد رسید.

برداشت: تنها در صورتی که انسان مانند خار و گیاهان ناچیز، تسلیم و مطیع باشد می‌تواند از این دریا بهره‌مند شود، وگرنه از این دریا چیزی که متعلق به انسان باشد، به دست نخواهد آورد.

برداشت: عشق باعث می‌شود انسان از دلش بدون اشک بیرون نیاید و مانند شبنمی که از گلستان بدون محبت نمی‌ریزد، احساسات واقعی نیز بدون عشق نمی‌تراود.

برداشت: کسی که پاک و باارزش نیست، از همراهی خوبان بهره‌مند نمی‌شود و نمی‌تواند آثار نیکوی آنان را به دست آورد.

برداشت: وقتی بر خودت تسلط نداری، زندگیت تحت تأثیر عوامل خارجی قرار می‌گیرد و مغلوب آن ها می‌شوی. اما اگر بتوانی بر خودت مسلط شوی و با خودت در صلح باشی، دیگران نمی‌توانند بر تو تسلط یابند و تو را تحت تأثیر قرار دهند.

برداشت: اگر صحبت از سرمه‌ای در گلو باشد، نشان می‌دهد که اگر دلیلی برای دل‌تنگی یا غم وجود ندارد، پس چرا از دست‌کشیدن از ناراحتی و رنج، هیچ صدایی از ما نمی‌آید و همچنان ساکتیم؟