غزل شمارهٔ ۳۲۰۹

برداشت: گرچه دلی دردمند دارم و اشکی برای ریختن ندارم، اما احساس می‌کنم که نداشتن درد به من اجازه نمی‌دهد که زیبایی واقعی دنیا را ببینم.

برداشت: درخشش و زیبایی آن پری‌رو به حدی است که حتی اسکندر هم نمی‌تواند بر آن غلبه کند؛ این زیبایی تنها با یک نگاه پاک و خالص قابل درک است.

برداشت: از سختی‌ها و بی‌مهری‌های زمانه چیزی در دل من نمانده است، مثل درختی که با سرمای شدید خشک شده و دیگر دودی از آن بلند نمی‌شود.

برداشت: سرو روانی که از عالم آب به وجود آمده، نمی‌تواند به سادگی از سرچشمه کوثر نهال طوبی را بگیرد.

برداشت: اگر شخصی در دلش عشق و محبت دارد، باید بر سختی‌ها و ناامیدی‌هایش صبر کند، زیرا حقیقت بزرگ و ارزشمندی از زیر تیره‌بختی‌ها و دردها برنمی‌خیزد.