غزل شمارهٔ ۳۲۰۴

برداشت: از آن باغ دل شجاع من، گلی به دست می‌آید که چشم باغبان از آنجا پنهان است.

برداشت: دل را به خاطر بی‌ادبی‌های من جمع کن، زیرا از خجالت و رسوایی، نگاه من از چشمانم بیرون می‌آید مثل مویی که از دیدگان می‌افتد.

برداشت: آزاده چرا باید در جایی ناامن و پر از ترس و وحشت سکنی گزیند، در حالی که درخت سرو با زیبایی و وقار از خاک رشد می‌کند و به اوج می‌رسد؟

برداشت: در کنار دریا، کشتی در معرض خطر است و همواره نفس از دل به لب می‌رسد و انسان احساس لرز و نگرانی می‌کند.

برداشت: به عزیز مصر، غم و غربت برباد است؛ دستی میتواند در غم و جدایی، مانند یوسف که از کنعان به مصر آمد و پیراهنش را هدیه داد، کمک کند.

برداشت: آیا معشوق من نامه‌ام را در آتش انداخته است؟ زیرا پرنده‌ای که نامه را می‌آورد، مانند مویی دوده‌زده به نظر می‌رسد و به آتش نزدیک شده است.

برداشت: خروج از حالت غفلت و بی‌خبری کار ساده‌ای نیست، زیرا کسانی که در این مسیر هستند، به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرند و آلام ایشان به وضوح دیده می‌شود.

برداشت: با یک مو می‌توان صد کوه را برداشت، تا زمانی که یک نکته سنجیده و درست به زبان بیاید.