غزل شمارهٔ ۳۱۹۹

برداشت: شراب خوش طعم از ظرفی تزکیه شده می‌ریزد و جالب اینجاست که گروهی از پریان از کوه قاف به سمت ما می‌آیند!

برداشت: اگر شب با بی‌خیالی و تاریکی‌اش انسان را غافل کند، حتی ستمگران نیز به عدالت و انصاف روی می‌آورند.

برداشت: به دلم آسیب نرسان، چرا که به خاطر افکار رنگارنگم دچار تلاطم هستم و این بی‌نظمی مانند می‌نا یا شیشه‌ی شکسته است که از آن بیرون می‌ریزد.

برداشت: اگر آب زندگی را در لیوان بریزند، در چشمان من، هراس و ترس به شکل امواج کاذب به نظر می‌رسد.

برداشت: دل‌های غمگین از عشق و سکوت، احساساتی را بروز می‌دهند و مانند عطری که از یک آهو در سرزمین ختن برمی‌خیزد، عشق و حسرت در فضا پخش می‌شود.

برداشت: در این بیت، شاعر به توصیف حالتی می‌پردازد که عشق و زیبایی در چهره‌ی یک معشوق نمایان می‌شود. چهره‌ی او به گونه‌ای است که نشان‌دهنده‌ی جذابیت و فریبندگی است، و این حالتی از عشق و شهوت را در بیننده به وجود می‌آورد. همچنین، اشاره‌ای به حس بیقرار و ناپایداری دارد که مانند یک سکه‌ی زر در دستان یک صراف است، نمادی از ارزش و زیبایی که همواره در حال تغییر و لرزش است.

برداشت: من به تماشای تو در باغی مشغولم که نیازی به هیچ چیز دیگر ندارم، کجا ممکن است در نگاه مردم بهشتی، حالت خاصی از حیرت و شگفتی روی دهد؟

برداشت: من در برابر این آتش، زبانم ناتوان است و نمی‌توانم در وصف ناملایمت‌هایش سخن بگویم. آیا دل من قادر است از عهده‌ی مهربانی‌ها و لطف‌های او برآید؟

برداشت: من بر روی سنگ‌های سخت و خارا نشسته‌ام و برای خود چهار بالش درست کرده‌ام. مانند شرر و جرقه، به خاطر تحمل شدید ملامتی که از طرف مردم بر من می‌بارد.