غزل شمارهٔ ۳۱۹۸

برداشت: شمشیر به گونه‌ای به سوی من می‌آید که با هر حرکتش صدای ناله زنجیر در گوشم می‌پیچد، انگار که در انتظار مرگم لحظه‌شماری می‌کند.

برداشت: از شدت عشق به یگانگی خداوند چنان سرمست و شادابم که هر حرکتی که در اطرافم اتفاق می‌افتد، به گوشم همان صدای سرنوشت و تقدیر می‌رسد.

برداشت: اگر درد و رنج زندگی را کم کند، چه تفاوتی دارد که آن را از کجا آغاز کنیم، آیا از بالای بلندی می‌افتیم یا از تاریکی شب می‌گذریم؟

برداشت: به چشمانت کم نگاه کن و در قد و قامت افرادی که به نظر پیر و خمیده می‌آیند، نبین که ممکن است هنوز توانایی و قدرتی در آنها نهفته باشد که مثل کارد و شمشیر، کارایی و اثرگذاری دارند.

برداشت: کسی که چشمش به حقایق و لطافت‌های بالاست، به زیبایی‌ها و لذت‌های باغ بهشت توجهی نمی‌کند، چون برای او مهمان سفره بزرگ‌ترمندان و نوازش‌هایشان سیراب و راضی وارد می‌شود.

برداشت: از زیبایی‌های دنیا نباید غافل شد، به ویژه زمانی که دیگران در رنج و مشکلات به سر می‌برند. حتی یک صدای نازک و بی‌صدا مانند زنجیر لیلی، نشان‌دهندهٔ درد و رنج برخی افراد است.

برداشت: چگونه می‌توانند من را از بیهوده‌گشتن منع کنند در حالی که تصویر من از آینه خارج می‌شود؟

برداشت: هرگز نتوانستم از گرمای بهار به مشکلاتم تسلط پیدا کنم، چه کار می‌توانم بکنم وقتی که راه‌حل مناسبی در دسترس نیست؟

برداشت: در شگفتی می‌توان به موفقیت رسید، به شرطی که از زیبایی‌های ظاهری دیگران بهره‌مند شوی، چرا که نگهداری تصویر خوب در آینه به این زیبایی‌ها وابسته است.

برداشت: در مسیر من، تیرهای ملامت و انتقاد نمی‌توانند من را متوقف کنند. آیا کسی می‌تواند از پسِ چنین چالشی برآید؟

برداشت: نمی‌توانی از من سخت‌جانی را قضاوت کنی اگر در دوری تو نمیرم، چون زندگی کردن برایم در این حالتی که ناتوانی دارم بسیار دشوار است و جانم به زحمت به لبم می‌آید.

برداشت: وقتی از کوی او خارج می‌شوم، مانند سیلابی هستم که با سختی از خاکی که دامن‌گیر شده، بیرون می‌آید.

برداشت: غم فردا را نخور صائب، زیرا نعمت‌ها تنها برای چشم‌هایی که راضی و سیر هستند می‌آیند.