غزل شمارهٔ ۳۱۹۰

برداشت: جان‌های عزیز به راحتی از قید جسم آزاد می‌شوند، مانند اینکه یوسف بی‌گناه از زندان آزاد گردد.

برداشت: هر کسی که در دلش حقیقت مردانگی وجود داشته باشد، تحت تاثیر زرق و برق‌های دنیا قرار نمی‌گیرد. چون همچون کسی است که با شجاعت از وسط دریاهای خون بیرون آمده و با تیغی تیز و برنده در دست، خود را ثابت کرده است.

برداشت: نوشته‌ای درخشان و زیبا از دل گلی سرزنده بیرون می‌آید، همان‌طور که خضر، پیامبر اسطوره‌ای، از چشمه جاودان زندگی بیرون می‌آید.

برداشت: از عشق، روزگار من به غم آغشته شده است. خوشحال می‌شوم که روزی این شمع به‌طور کامل از دامن بیرون بیاید و زندگی‌ام روشن‌تر شود.

برداشت: هرچه می‌توانی، خشم شدید و سوزان را که در دل داری، بیرون بریز؛ زیرا از این آتش، زیبایی و خوشبویی همچون گل و ریحان به وجود می‌آید.

برداشت: لب گور به خاطر بی‌پولی و نبود نعمت، از تو می‌خواهد که به آن دهانی که در صد سالگی دندان در می‌آورد، نان بدهی.

برداشت: تو را که از خاک روییده‌ای و نشانی از خرمی به همراه داری، ارزشمند بدان. زیرا خوشی و لذت ما از شکوفه‌هایی به وجود می‌آید که همچون تیر از دل غنچه بیرون آمده‌اند.

برداشت: جوهر اصلی چیزی که از دریا به وجود می‌آید، هرگز به تلخی و شوری تغییر پیدا نمی‌کند، حتی اگر ظاهر آن تغییر کند.

برداشت: اگر این کارها و رفتارها انصاف و مروت است، باید بگوییم که چه بر سر کاروان‌ها آمده است. یوسف چرا باید از کنعان خارج شود؟

برداشت: دست من در مهمان‌نوازی به قدری ماهر است که مانند ساز سوفار، شادی و خوشحالی از دل من به بیرون می‌تابد.