غزل شمارهٔ ۳۱۸۷

برداشت: آیا می‌توان از دل ما اندیشه‌ای بیرون بیارد که به محبت و زیبایی ارتباطی ندارد؟ تنها نور وجودی می‌تواند از سمت مشرق زیبایی و عشق بروز کند.

برداشت: با دیدن دنیا از منظر محدود و تنگ، گفتگو و بیان دقیق می‌تواند مانند سوزن، راه را برای انتقال پیام هموار کند و به این ترتیب کلمات به آسانی از لب‌ها بیرون بیایند.

برداشت: چگونه می‌توانم چهره‌اش را ببینم، در حالی که از شوق دیدنش، آتش اشتیاق از دل خانه‌ای که بسته است، به بیرون می‌زند.

برداشت: اگر از رنج‌دیدگان کسی بتواند غم را از دل دور کند، در غیر این صورت، هرگز این خار که در پا رفته، خارج نخواهد شد.

برداشت: خودت را از آلودگی‌های دل و علاقمندی‌های بی‌جا پاک کن، چون صبح شود، نور و روشنی جهان نمایان می‌شود.

برداشت: هیچ کدری بر ذهن و دل فردی که از تنهایی رنج می‌برد وجود ندارد، زیرا وقتی جوهر و طبیعت واقعی خود را پیدا کند، روشن‌تر و آشنا می‌شود، همانطور که درخشندگی الماس زمانی مشخص می‌شود که از اعماق دریا خارج شود.

برداشت: احساس ناراحتی و غم جغد زمانی که در یک خانه ویران زندگی می‌کند، برای او بی‌مفهوم است. جغد، نماد بی‌تفاوتی در برابر شرایط بد است. در همین حال، افرادی که از دنیا و خسارات آن رنج می‌برند، چگونه می‌توانند از دل خود غم و اندوه را دور کنند؟

برداشت: نور ماه که از شرم به بیرون می‌آید، تنها حاصلی جز تیرگی و ناامیدی ندارد که به خاطر لطف و رحمت دیگران است.

برداشت: لبان زیبا و دلپذیر او به مانند می‌نوشی شیرین است، اما اگر تلخی از اعماق وجودش بیرون آید، چنین طعم دلنشینی تحت تأثیر قرار می‌گیرد.