غزل شمارهٔ ۳۱۷۸

برداشت: عاشق در حیرت است از دیدن دیگران، در حالی که بلبل مست و سرخوش، از هر سو به چیدن گل مشغول است.

برداشت: عاشق به هیچ مکانی برای گشت و گذار در باغ و بستان نیاز ندارد، چرا که او با احساسات و عشق خود می‌تواند مانند فرهاد برای محبوبش، زیبایی‌ها را از دل گل‌ها بچیند.

برداشت: نگاه کردن به زیبایی چهره‌اش در دستانم نگنجید، جز اینکه جذابیتش از زیبایی آن چهره آتشین گل‌فروش است.

برداشت: زخمی که خار به دست می‌زند، بیشتر از گل‌های زیبا به زیبایی آن فرد آسیب می‌زند. این نشان می‌دهد که فردی که از باغ گل‌ها گل می‌چیند، به دلیل لرزش دستش ممکن است نتیجه‌ای ناخوشایند به بار آورد.

برداشت: نسیم ملایمی که از کنار گل‌ها می‌گذرد، زمین را از دور می‌بوسد. اینجا منظره‌ای زیباست، شاید هم از شکاف دیوار گل‌ها را بگردد و بچیند.

برداشت: اگر کسی در کارش مانند کوه کن باشد و در چشم دیگران هم موفق و محبوب به نظر برسد، در آن صورت کارفرما از او راضی خواهد بود، همچنان که گلی چیدنی در وقت مناسب در کار خود، باعث رضایت دیگران می‌شود.

برداشت: در این دنیا کسی هست که قلبی زخمی و عاطفه‌ای عمیق دارد و به طور بی‌حد و حساب شاداب و سرمست می‌شود و از گلزار بی‌نهایت گل‌ها گل می‌چیند.

برداشت: من نه آنقدر دیوانه‌ام که از زیبایی خود به مردم شهر بپرم، چرا که دیوانه‌ام در دل این کوچه و بازار، آن‌ها را به چیدن گل وادار می‌کند.

برداشت: کسی که با چشمانی خواب آلود به زیبایی‌ها نگاه می‌کند، در فرصت اندکی قادر است از نعمت زندگی بهره‌برداری کند و از گل‌ها بچیند.

برداشت: عشق پنهان من آنقدر تأثیر گذاشته که حالا رنگم تغییر کرده است؛ اما نمی‌خواهم محبوبم متوجه شود و به خاطر تغییر رنگ من، به من توجه خاصی کند.

برداشت: عجب است که خداوند این ظلم را که به وضوح دیده می‌شود، از میان بردارد. گویی گل‌های زیبا از چهره‌ای به من می‌چینند که بیشتر از آنچه در آینه ببینم، در نظر من است.

برداشت: آسمان از بی‌نیازی‌های من متاثر است، اما باغبان چه می‌تواند بکند وقتی که چشمی فقط به گل‌های خاری می‌افتد؟