غزل شمارهٔ ۳۱۷۳

برداشت: از آتش، گل زیبایی به وجود می‌آید و چهره‌ی نیکو را به شکوفایی می‌رساند. همچنین، با جادوگری نرگس، گل دیگری از آتش متولد می‌شود.

برداشت: اگر کسی بخواهد زیبا و دلربا شود، باید خود را از چیزهای ناخوشایند دور نگه دارد و به زیبایی‌ها توجه کند. زیبایی با ویژگی‌های ظاهری و باطنی به وجود می‌آید و باید از نقاط قوت خود بهره‌برداری کند.

برداشت: ای تغافل، که با بی‌توجهی‌ات ما را رنج می‌دهی، رحمی کن و توجه کن که زمان شکفتن سنبلت فرا رسیده و اگر از موهایم بگذری، از دستان ما خواهد رویید.

برداشت: چه اهمیتی دارد اگر در تلاش برای یافتن او به زمین بیفتم؟ اشتیاق من همچون پرندگانی بسیار با بال و پر، همواره مرا به جلو می‌برد.

برداشت: اگر کمی از عطر سنبل بر زمین ریخته شود، زمین به قدری با ارزش می‌شود که از هر ذره خاکی، گل شب‌بو خواهد رویید.

برداشت: خواب شیرین خسرو از بین می‌رود و او غافل از این نکته است که خون بیگناهان مانند خنجری از پهلو او را می‌زند و دردش می‌آورد.

برداشت: زیباست که خاری در بالای دیوار دارد و سرنوشتش سبز است. ای صائب، اگر ستاره‌ی خوشبختی گل ما را نیز با چنین نیرویی پرورش دهد.