غزل شمارهٔ ۳۱۷۱

برداشت: دهان کوچک و بسته‌ی آن پسر شیرین نمی‌تواند چیزی را پنهان کند، حتی اگر اصلی از خبر در پرده باشد، بالاخره آشکار خواهد شد.

برداشت: تنها زمانی می‌توان به زیبایی واقعی و درون انسان پی برد که او از هرگونه تظاهر و پوشش اضافی رها شود؛ در غیر این صورت، حتی اگر ظاهری زیبا و موجه داشته باشد، زیبایی درون او همچنان پنهان خواهد ماند.

برداشت: نور عشق در چهره عاشق نمایان می‌شود، در این ابرهای باریک، روشنایی ماه نمی‌تواند پنهان بماند.

برداشت: هرگاه هنری در جایی پنهان شود، در نهایت خود را نشان می‌دهد و نمی‌تواند همیشه مخفی بماند. مثل بوی خوش عود که از زیر دامن مجمر بیرون می‌آید و هنر را فاش می‌کند.

برداشت: من درباره عشق چیزی نمی‌گویم، با اینکه می‌دانم که در دل سنگی هم اگر شعله‌ای باشد، پنهان نمی‌ماند.

برداشت: آتش سوزاننده نمی‌تواند خود را در ظرفی پنهان کند، به همین ترتیب ویژگی‌های واقعی و اصلی شخصیت افراد نیز در سفر و دوری از خانه نمی‌تواند مخفی بماند.

برداشت: تخم ما که مظهر امید و آرزوهاست، مانند ثروت قارون در اوج وسعت و فراوانی است؛ و اگر این تخم امید در دل ما کاشته نمی‌شد، هرگز به این اندازه در دل خاک پنهان نمی‌ماند.

برداشت: وقتی که اسرار و احساسات عمیق دل‌های مخلص و صادق به بیان درآید، همچون گوهری که از دریا بیرون می‌آید، دیگر نمی‌تواند پنهان بماند و به زودی در جهان شناخته می‌شود.