غزل شمارهٔ ۳۱۷۰

برداشت: چشمان آن غریبه به دل پنهان نمی‌شود، زیرا اگرچه خاری در بهشت باشد، اما باز هم نمی‌تواند در دستان و پاهایش پنهان بماند.

برداشت: بهتر است از این سرانجام‌ها فاصله بگیری و در داغ دیگری مشغول شوی. در این ابرهای کم‌سفر، نور خورشید ما به راحتی پنهان نمی‌شود.

برداشت: نما و زیبایی کسی که دستش زیر حناست، به قدری درخشان و قابل توجه است که همانند آب زلال و رنگ یاقوت، هر کس می‌تواند آن را ببیند و از آن لذت ببرد.

برداشت: دل ما و نگاه تو هر دو از وضعیت یکدیگر مطلع‌اند و حال هر آشنا از دیگری پنهان نمی‌ماند.

برداشت: هر صبح و هر شام، از دامان سپیده دم گل می‌روید و مانند شمعی در صبح، خون ما هرگز پنهان نمی‌ماند.

برداشت: از چهره و سخن من، غم و درد به وضوح نمایان است، همچنان که بوی خوش مشک در جیب نسیم باقی نمی‌ماند.

برداشت: کجا ممکن است ابر نازک، خورشید را به عنوان آینه ببیند؟ روشنی دل او زیر لباسش پنهان نخواهد ماند.

برداشت: ضروری نیست که تو توصیف کنی شعر شگفت‌انگیز خود را، صائب. اگر شعر تو دارای زیبایی و عمق واقعی باشد، خود به خود نمایان خواهد شد و پنهان نخواهد ماند.