غزل شمارهٔ ۳۱۶۳

برداشت: از وسایل و لوازم دنیای مادی، فقط حسرت به دنیاداران می‌رسد و در نهایت، از گل‌ها فقط خار به دست فروشان گل باقی می‌ماند.

برداشت: به ثروت و آزادی دست پیدا کن، زیرا در روزهایی که دچار کمبود و بی‌برگی می‌شوی، همین درختان سرو و صنوبر سبز در باغ باقی خواهند ماند.

برداشت: سبک‌مغزانی که در بزم خاک هستند، به نوعی معذور و بی‌خبرند از حال‌شان، چرا که در حالت مستی و سرمستی، نمی‌توانند هشیار بمانند. در حالی که به اندازه‌ای سنگین و با وزنی از آسمان، هیچ کس انتظار نداشته که هشیار بماند.

برداشت: برای اینکه بتوانی از خودت خارج شوی و به دیاری دیگر بروی، باید اراده‌ای قوی و مثل سیل داشته باشی. چون در میان ریگ‌های روان، کسی که ضعیف باشد، از حرکت باز می‌ماند.

برداشت: روزگار من به خاطر دل پاکم تیره و تار شده است؛ چون وقتی به روشنایی نگاه می‌کنم، جز زنگار در آینه چیزی نمی‌بینم.

برداشت: بهتر است در جایی آرامش داشته باشی و به نمایش خود نپردازی، چرا که هر زیبایی با گذر زمان به زوال می‌رسد. مثل گلی که وقتی بر روی دستار می‌نشیند، به تدریج پژمرده می‌شود.

برداشت: کجا افرادی که فقط به دنبال راحتی و تنبلی هستند، می‌توانند به موفقیت دست پیدا کنند؟ آنها حتی نمی‌توانند ببینند که ذرات کوچک مانند کهربا بر روی دیوار می‌مانند.

برداشت: همچنانکه در باغ گل، آب اگر بماند باعث رشد و شکوفایی گل‌ها می‌شود، دست از محبت و دوستی نیکان برندار، زیرا در پرتو این پیوندها برکت و روزی به دست می‌آید.

برداشت: اگر عشق مانند پرده‌ای بر چهره‌اش کشیده نشود، زودتر از آنچه تصور می‌شود، کار کوه‌کن به پایان می‌رسد.

برداشت: جان عاشقان در انتظار بازگشت صدا، بسیار بی‌تاب است و این بی‌تابی بیشتر از آن است که در دامن کوه‌ها باقی بمانند.

برداشت: در کشوری که مردم آن به خوبی امکانات و ارزش‌ها را نمی‌شناسند، کالاهای باکیفیت و با ارزش مدت زیادی در بازار باقی می‌مانند و به فروش نمی‌رسند.