غزل شمارهٔ ۳۱۶۱

برداشت: در زندگی چه کسی را دیدی که همیشه در خوشی و لذت باقی مانده باشد؟ آیا دست کسی را دیده‌ای که همواره در رنگ حنا باقی بماند؟

برداشت: از شوق یافتن دوست، حتی اگر سنگی زیر پایم باشد و حرکتم را کند کند، باز هم از تلاش بازنمی‌ایستم.

برداشت: از دل آتشین خود به شدت دچار درد و رنج شده‌ام، و عجیب نیست که اثرات این حالت بر تنم مانند نقش‌های روی بستر نرم است که به خاطر تلاطم هوا باقی مانده‌اند.

برداشت: اگر عشق پرده‌ای بر چشمانم بیفکند، وقتی به مرگ می‌رسم، آن‌چنان فریاد می‌زنم که نه تنها قاتل، بلکه دست و تیغش در هوا معلق می‌ماند.

برداشت: نشستن در کنار افرادی که احساساتی ندارند، تنها خنده‌های بی‌فایده‌ای به همراه دارد و این جای تأسف دارد که زیبایی‌های چمن در دستان نسیم (صبا) باقی بماند و از آن بهره‌برداری نشود.

برداشت: کجا ممکن است که ابرهای کم‌عمق بتوانند خورشید را بپوشانند؟ زیبایی و روشنی آن جسم پنهان زیر پوشش چگونه می‌تواند باقی بماند؟

برداشت: از خواسته‌های نفسانی خود فاصله بگیر و به حقیقت و صداقت بچسب، زیرا هر کسی که از راهنما دور شود، به گمراهی می‌افتد.