غزل شمارهٔ ۳۱۵۸

برداشت: زنی که آرزوهایش را در دل دارد، از مفهوم پاک شدن دل بی‌خبر است. او هر جا که بساطی فراهم کند، نمی‌داند که چگونه باید آن را جمع کند.

برداشت: دل بیدار و آگاه از حقیقت، به خاطر تن‌آسانی و راحت‌طلبی، از مسائل واقعی غافل می‌شود. تا وقتی که انسان در جایی ساکن و بی‌حرکت نماند، نمی‌تواند به خواب برود و از واقعیت‌ها دور شود.

برداشت: هدف از بینش درست این است که تفاوت میان کم و زیاد را درک کنیم. چه فایده‌ای دارد از ترازویی که نمی‌تواند درست اندازه‌گیری کند استفاده کنیم؟

برداشت: جواهر ارزشمندی نیست که به خاطر آن بخواهیم خود را بالا ببریم؛ چشمان ما همچون حبابی هستند و از عمق دریا نمی‌توانند بالا بیایند و رشد کنند.

برداشت: خودت را در خواب‌های شیرین غرق نکن، چرا که داستان‌های تلخ را می‌دانی و چشم‌هایمان به راحتی نمی‌توانند از زیبایی خواب‌ها دست بکشند.

برداشت: افرادی که عزم و اراده قوی دارند، زیاد به یکدیگر دست نمی‌دهند و نمی‌توانند مانند گل‌های آفتاب‌گردان، به سمت خورشید گرایش پیدا کنند.

برداشت: نگذار که خیال بی‌دردسری دلت را آزرده کند، زیرا این ناتوانی‌ها مانع از آن می‌شود که این بیمار بر روی بستر خود راحت بچرخد.

برداشت: از کسانی که به دنبال آخرت هستند، از حال و هوای این دنیای خراب نپرس، چرا که آن‌ها به قدری شوق دریا را در دل دارند که دیگر به مشکلات جاری توجهی نمی‌کنند.

برداشت: سخت‌دلی باعث می‌شود که دل نتواند به‌خوبی ببیند، زیرا چشم‌های پاک و بدون غبار نمی‌توانند به درستی ببینند.