غزل شمارهٔ ۳۱۵۷

برداشت: دل بی‌خبر از خودم، عشق را از نفرت تشخیص نمی‌دهد. وقتی آتش شعله‌ور می‌شود، دیگر نمی‌فهمد که آب و روغن چه تفاوتی دارند.

برداشت: غریبی و وطن برای دل‌های پریشان هیچ تفاوتی ندارد؛ مانند قفسی است که بلبل مست از باغ و گل‌ها بی‌خبر است.

برداشت: سینه به خاطر محبت و شوقی که دارد، به فکر نیفتاده است. وقتی دل از هر سو پراکنده می‌شود، مثل آهو که از هم جدا می‌افتد. زمانی که نافه (موی گیسو) جدا شود، دیگر نمی‌داند چگونه به هم بپیوندد.

برداشت: من همیشه در حال احساس درد و زخم ناشی از عشق هستم و هرگز غافل نیستم که هیچ‌کس به اندازه من ارزش لحظه‌های آرامش و خوشی را نمی‌داند.

برداشت: از آتش دور می‌شود، چون سپند من نمی‌داند که در گودال داغ چگونه باید رفت و آمد کرد.

برداشت: آیا می‌شود که دل سخت و بی‌احساس مانند سنگ نرم شود؟ در غیر این صورت، احساس درد و اندوه ما به حالتی نامرئی باقی می‌ماند و هیچ‌کس متوجه آن نخواهد شد.

برداشت: غبار ناشی از خطای انسانی به هیچ وجه به سمت پاکی و روشنایی بازنمی‌گردد و نمی‌داند که چگونه می‌تواند به اصالت و معصومیت خود برگردد.

برداشت: از بیان درد و مشکلات خود به کسانی که احساس و درک عمیقی ندارند پرهیز کن؛ زیرا هر کسی نمی‌تواند ارزش و زیبایی چیزهایی که ندیده را درک کند.