غزل شمارهٔ ۳۱۵۶

برداشت: چیست که اگر دشمن بدخواه من ارزش مرا نمی‌داند، چه ضرری دارد؟ او که کمال و زیبایی عیسی (ع) را دیده، نمی‌تواند به یک سوزن (اشاره به چیز بی‌اهمیت) پی ببرد.

برداشت: به اهل دل و عاشقان محبت، صحبت از جهنم و بهشت نکن، چون آن‌ها در محبت خود غرق شده‌اند و از آتش و دردهای دنیا بی‌خبرند.

برداشت: اگر با دلیری و بی‌پروایی از خود درباره‌ی مشکلات و دردهای مردم صحبت نکنی، ممکن است صدای رنج‌دیدگان به جایی نرسد و کسی نتواند آن را بشنود.

برداشت: کافر از نعمت‌ها و خوشی‌ها دل‌تنگ و علاف است، به طوری که بلبل، قدر و ارزش گل را تا وقتی که در باغ وجود دارد نمی‌داند.

برداشت: دل بیدار، در حالی که آمادهٔ آگاهی و زندگی است، خواب مرگ را حتی بیشتر می‌فروشد. روشنایی ما به قدری که در دست داریم، از گودالی عمیق در سرنوشت مرگ جستجو نمی‌کند.

برداشت: نگران نباش که از کشتن ما در امانی، چون فرهاد پس از اینکه ما را نکشت، دشمن هرگز آرام نمی‌گیرد.

برداشت: من به اندازه سرمه‌ای در علم و دانش غرق شده‌ام، و هیچ‌کس جز من نمی‌داند که چطور باید به زیبایی و نگاه خوبان زبان بگشایم.

برداشت: با تلاش و کوشش از نیکان، می‌توان به خواسته‌ها دست یافت. این شمشیر که بدون ترس و ملاحظه به کار می‌رود، هیچ‌گاه از پیشروی بازنمی‌ماند.

برداشت: اگر بر دیگران رحم نداری، حداقل بر خودت رحم کن. زیرا زمانی که آتش بر افروخته می‌شود، نمی‌توانیم تشخیص دهیم که دوست کیست و دشمن کیست.