غزل شمارهٔ ۳۱۵۰

برداشت: عشق باعث می‌شود انسان از بیگانگی با خودش آشنا شود و به جای اینکه به خود مشغول باشد، احساس جدایی کند.

برداشت: با موهای لیلی، روح مجنون بازی می‌کند. او نمی‌داند که در دام محبت، چه زمانی آزاد خواهد شد.

برداشت: در اینجا صحبت کردن از زیبایی‌ها و داستان‌های عاشقانه مانند بلبل و قمری، بی‌فایده است؛ زیرا عشق، خود به تنهایی یک داستان پر از شگفتی و حرف‌های بی‌پایان است.

برداشت: در محفل عشق، برمدار بی‌نیازی و محبت قرار داشته باش، زیرا کسانی که از دیگران درخواست می‌کنند، خود را به نوعی نیازمند عشق می‌دانند.

برداشت: دل شاد و مهربانی که با روی گشاده به زندگی نگاه می‌کند، چنان است که حتی سنگ‌های بازی بچه‌ها را هم مظهر عشق می‌بیند.

برداشت: اگر عشق را از دور با دست و تیغش ببینی، باید بی‌درنگ تسلیم شوی و به حالتی از گیجی و حیرت درآیی، زیرا نشان دادن قدرت و شجاعت در برابر عشق، فقط یک بازی است.

برداشت: هیچ‌گاه از سختی‌ها نمی‌هراسد و از کوه غم ناله نمی‌کند، زیرا از سنگ زاده شده و عشق را درک می‌کند.

برداشت: نمیدانم چه کار کنم تا آنکه به فنا برسم، بداند که در خود گم شدن، نشانه‌ای از عشق است.

برداشت: وقتی عشق به دل انسان می‌آید، نباید به فکر نظم و ترتیب افتاد، زیرا عشق خودش از ظرفیت و توانایی‌هایی برخوردار است که عقل ناتوان نمی‌تواند به آن دست یابد.