غزل شمارهٔ ۳۱۴۹

برداشت: نه هر چیزی ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ فقط آن چیزهایی که واقعاً سنگین و با ارزش هستند می‌توانند ما را به حرکت درآورند.

برداشت: برای رهایی از وجود و هستی خود، نمی‌توان به سادگی تلاش کرد و خود را از آن جدا نمود، مانند این است که بخواهیم جویبار را به‌تنهایی از دریا جدا کنیم.

برداشت: مرغی را آزاد می‌کنند، در حالی که من را برای مدت طولانی به دور خود می‌چرخانند. تا کی این جنون من را در این دشت به گردش در خواهد آورد؟

برداشت: ظاهرپرستان که به سطح و ظاهر امور توجه دارند، نمی‌توانند به عمق و باطن قضایا دست یابند. چگونه می‌توانند لباس زیبای باطن را به تن کنند یا زیبایی درونی خود را نشان دهند؟

برداشت: دل پاک و روشن، زیبایی‌ها و نیکی‌های جهان را به خوبی می‌بیند. آیا می‌توان آیینه را طوری برگرداند که زشت و زیبا را از هم تشخیص ندهد؟

برداشت: نتیجهٔ کارهای انسان، به ویژه افرادی که ظلم می‌کنند، در خواب آن‌ها را عذاب می‌دهد و مانند زخم‌هایی در زندگی‌شان جلوه‌گر می‌شود؛ طوری که هر لحظه ممکن است عواقب اعمالشان به سراغشان بیاید.

برداشت: در این خانه پر از ترس و وحشت، هیچ تفاوتی بین اجزایش وجود ندارد. صائب، کسی تا چه زمانی می‌تواند جا و مکانی را که خود نمی‌داند، بی‌مورد تغییر دهد؟