غزل شمارهٔ ۳۱۴۷

برداشت: من آن پرنده‌ای نیستم که قادر به پرواز در سراسر جهان باشد و کسی مرا به اوج برساند؛ بلکه فرشته‌ای است که می‌تواند بال و پر من را به پرواز درآورد.

برداشت: صدای زهره و رقص زمین دوباره نوای خوشی به خود گرفته است، چه زیباست که نوازنده، پرده این آهنگ را به جریان بیندازد.

برداشت: محبت دارای عشقی قوی و غیرت است که اگر بخواهد، می‌تواند کارهای شگفت‌انگیز و دشواری را انجام دهد، به طوری که می‌تواند یک کوه را به راحتی زیر پا بگذارد و به پرواز درآید مانند پرنده‌ای بزرگ.

برداشت: دل کافر از درد عشق و جنون شکایت می‌کند و به همین خاطر، زیبایی‌های جهان را هم نمی‌تواند ببیند و تنها می‌تواند به آسمان نگاه کند.

برداشت: من شعله‌ای از احساس در دلم دارم و مانند بلبل که در هر ناله‌اش آواز سر می‌دهد، درونم سرشار از نغمه‌های دلنشین و سوزناک است.

برداشت: در باغی که صائب آواز می‌خواند، بلبل با صدای زیبا و دلنشینی، زندگی و شعف را به محیط می‌بخشد.