غزل شمارهٔ ۳۱۴۵

برداشت: اگر آن معشوق زیبا و دل‌فریب به سرزمین من می‌آمد، زندگی و روزگار از دست رفته‌ام دوباره به من برمی‌گشت.

برداشت: مثل این‌که شرابی در ظرفی بسته به آرامی به ساغر ریخته می‌شود، آن دلبر زیبا نیز با همان آرامش و زیبایی به آغوش من می‌آید.

برداشت: من به شکار خودم اشاره می‌کردم و به شاهبازم می‌گفتم، اما اگر از خنده‌ام صدایی شبیه کبک بلند می‌شد.

برداشت: به خاطر امید به وصالش، آنقدر شاد و سرزنده بودم که حتی بدون اینکه کسی به ساز ضربه بزند، صداها از پرده‌های ساز به گوش می‌رسید.

برداشت: چه زیباست که جوانی و تازگی بهار با بازگشت فصل‌ها دوباره به زندگی برمی‌گردد. اما وای اگر بهار عمر ما نیز مانند بهار طبیعت بازمی‌گشت، چه حال و هوایی داشت!

برداشت: اگر در دنیای زیبای هستی گلی نو و تازه وجود می‌داشت، صائب، سخن‌سنج عشق را با قلم خود جاری می‌کرد.