غزل شمارهٔ ۳۱۴۲

برداشت: معنی این بیت به این صورت است که عقل و فهم از شدت احساسات و شور عشق، به شدت تحت تاثیر قرار گرفته و مانند آبی که از دریا خارج می‌شود، عشق نیز با قدرت و شدت خود را نشان می‌دهد. در واقع، عشق می‌تواند باعث فراموشی عقل و آرامش انسان شود و آن را به حالتی هیجانی و پرشور تبدیل کند.

برداشت: با توجه به سرنوشت نامناسبی که دارم، چگونه می‌توانم در این میخانه اقامت کنم؟ مدام در ظرف شراب خون می‌ریزم و نتیجه‌اش به بیرون آمده است.

برداشت: در زندگی هر کسی، دچار آشفتگی و بی‌نظمی‌هایی می‌شویم که هیچ آغاز و پایانی ندارد. سوال این است که از کدام گردباد زندگی ما به این وضع درآمده است؟

برداشت: زاهد به طرز بی‌رحمانه‌ای بر سنگ کوبید و با این کار، باعث شد که آهی از سینه‌اش به بیرون بیاید، گویی سنگ هم تحت تاثیر این ضربه به ناراحتی درآمده است.

برداشت: شمع صبح نمی‌تواند نوری داشته باشد؛ چرا که همانند شرابی که از مشرق مینا می‌جوشد، نوری از صبح نمی‌تابد.

برداشت: دشنه الماس به پهلوی من وارد شده، صائب. اگر از پایم خار بیرون بیاید، به خاطر تلاشم برای سوزاندن آن است.