غزل شمارهٔ ۳۱۳۹

برداشت: زمین و آسمان به خاطر ناله‌ها و گریه‌های من به جنبش درآمدند. دریا هم از شدت احساس من به جوش آمد و سینه‌ام پر از هیجان و درد شد.

برداشت: اگر می‌خواهی همیشه خوشحال و شاداب باشی، باید از مشکلات و دردهای زندگی راضی باشی؛ چرا که در این دنیا هر فردی با چالش‌ها و سختی‌ها مواجه است.

برداشت: شما چنان غرق در زیبایی‌ها و جذابیت‌ها هستید که اگر نه، هر حرکت و سر و صدایی از سرنوشت به گوش عارف می‌رسد.

برداشت: کسی که از درد و رنجش شکایت می‌کند، نمی‌داند که فشار و سنگینی غم ما ناشی از نوازش و محبت کوه‌هاست، یعنی سنگینی غم ما خیلی عمیق و بزرگ است.

برداشت: محله‌ی میخانه، به خاطر شور و حال من پر از جنب و جوش است، اما جهان به خاطر دیوانگی من، به شدت غمگین شده است؛ حالا که به خود آمدم و به حال عادی برگشتم.