غزل شمارهٔ ۳۱۳۸

برداشت: بهار با نسیم خود به شکوفایی درختان و گل‌ها کمک کرده و زندگی را به زمین مرده باز می‌گرداند. گل‌های لاله هم از خاک سر برآورده و به دل‌ها انرژی و شادابی می‌بخشند. به طور کلی، طبیعت با آمدن بهار دوباره به حیات و نشاط دست می‌یابد.

برداشت: زمین تبدیل به باغی از گل‌ها شده و هوا پر از عطر سنبل است. در این فضا، شادی و خوشحالی فراوانی برپا شده است که نشان‌دهنده‌ی آشتی و آرامش است.

برداشت: سنگی که خشک و بی‌روح به نظر می‌رسید، به خاطر بارش باران و طراوت بهاری جان تازه‌ای گرفت. جالب اینجاست که در دنیای خشک و بی‌آب، ناگهان زندگی و آب به جریان افتاد.

برداشت: این بیت به توصیف یک وضعیت می‌پردازد که در آن در فصل ناملایمتی، چه اندازه می‌تواند برودت وجود را از بین ببرد و نشانه‌های امید و زندگی را نمایان کند. مانند تیری که از غلاف خود بیرون آمده، به شکوفه‌ها و رویش‌های تازه اشاره دارد. به عبارت دیگر، حتی در سختی‌ها و روزهای تاریک، نشانه‌هایی از زندگی و بیداری وجود دارد که می‌تواند به ظهور و شکوفایی برسد.

برداشت: این جمله به این معناست که وقتی صحبت‌های گوناگون و مختلفی در میان است، از الفبا و کلمات، زیبایی‌ها و گل‌های بسیاری از دل آن‌ها بیرون می‌آید. به عبارتی، از هر حرف و واژه‌ای می‌توان معانی و زیبایی‌های بیشتری را استخراج کرد.

برداشت: اگرچه دل مانند کشتی در گل گرفتار شده و تا کمر پنهان است، اما بواسطه‌ی جنبش باد، به رقص درآمده و آرزوهای بهاری به دست آمده است.

برداشت: در فضایی پر از نعمت، عطر دلنشینی از گل لاله به مشام می‌رسد و شکوفه‌ها مانند موج‌های رحمت دریا، به آرامی به سطح آمده‌اند.

برداشت: در این فصل، شیشه‌ی می را که در بر روی طاق فراموشی قرار دارد، کنار بگذار، زیرا جام گل لاله پر از شراب بی‌خمار و شادی است.

برداشت: هر چشمی نمی‌تواند زیبایی بهار را ببیند. از اشک‌های حیرت چشم خود، پرده‌برداری کن، زیرا آن زیبای دلربا آمده است.

برداشت: آیا خواب بهار بهشتیان را فریب داد که تعدادی حوری از بهشت خارج شدند؟

برداشت: ای کنعانیان، از خانه‌های غم و اندوه خارج شوید، زیرا بوی خوش یوسف گمشده از نسیم بهار به مشام می‌رسد.

برداشت: کسی که بتواند این حقیقت را بپذیرد که آن هنرمند بی‌نشان، به خاطر لطف و محبت خود، در پرده‌های زیبایی و نقاشی‌ها ظاهر شده است.